چهار قل حافظانه

می خور که هر که آخر کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب
بهتر ز طاعتی که به روی و ریا کنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب
چون نیک بنگری همه تزویر می کنند

می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار
این موهبت رسید ز میراث فطرتم

+چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدی‌ست
آن به، که کار خود به عنایت رها کنند

/ 0 نظر / 3 بازدید