قصه اولی، دومی، سومی

دود

برمی‌خیزد

                 -به سان روح از بدنم-

                                                    از تنم

غصه این تلخ‌جامه‌گان

که نمی‌خواهند از زنده‌گی

جز آهی و نانی و شعری

به کدامین گور باید سپرد؟

 

قصه این مردمان را

دیگر گلویی

                  -با فریاد-

                                  نمی خواند

 

من از دست تو مجنونم ای پیر خردمند

خردمندیت ما را کشت

اما

    نه با شمع و شراب و مجلس و ساقی

                                                           -چون حافظ-

بل

      با زور سر سرنیزه های جهل و فریب و مکر

     با سرکرده‌گی حبس اندیشه

                                                                         -چون صابر-

و باید دید و دید و دید؟

و باید دید و دید و مرد؟

و باید دید خون نوباوه‌گان دهر، ریختن

بر روی خیابان "شرف"

                              اِسفالت گشته با نفت اسارت؟

 

و باید دید و دید و دید خون سبز یاران را

که جبران می کند انبوهیش

کمبود مرگ‌آمیز نوع درخت را

                                                نوع گیاه را

                                                                 نوع زندگی را؟

و باید دید؟

یا آیا نباید؟

شاید باید،

              چشم ها را گرداند

                         چشم ها را بست

خسته، غمگین، با لبی شاد

                                       آب در هم پاشید

و یا حتی،

              بیدار خوابید

اما نه

        چون اولی جرم است

                                       دومی هم

                                                      سومی نیز

یا حتی شاید مرد باید

اما نه

        آنجا هم جا نیست

 

بی گمان باید

درس خواند و کار کرد و ازدواج

غصه ای هم خورد

یارانه ای دریافت کرد –عندالمطالبه-

              از دولت مهر و عدل و سایر چیزهای خوب

و به فکر خود بود

و پا را سفت محکم کرد

در آب دورویی

اگر در زیر پا حتی

نعشِ هزاران سر به زیرِ آب گردیده، باشد

 

و صورت را

سرخ گرداند اما نه با سیلی

که با خون هزاران مرده راه رهایی

                                                    -خونی سبز-

                                                                        چونان رهایی

چه باید کرد؟

                    چه باید کرد؟

عذر داریم و اقتضای مصلحت این است

و ماها

         پیروان سرسپرده

                                       در راه تقیه

پیروان راهی اسبش دروغ

                                       نژادش مصلحت

                                                               رنگش عموم

افسارش؟

               سکوت

و تا جان در بدن داریم

                                  همچنان خواهیم ماند

همچنان خواهیم راند

 

همچنان

           خواهیم ماند

                              آیا؟

/ 6 نظر / 3 بازدید
کتابخوار

هر ماندنی به معنی زنده بودن نیست. شعر از خودتون بود؟

کیانمنش

چه کسی می گوید که گرانی شده است؟ دوره ارزانیست! دل ربودن ارزان٬دل شکستن ارزان٬دوستی ارزان است. دشمنیها ارزان! آبرو قیمت یک تکه نان و دروغ از همه چیز ارزانتر! قیمت عشق چقدر کم شده است؛ کمتر از آب روان. و چه تخفیف بزرگی خورده؛ قیمت هر انسان!

و ماها پیروان سرسپرده در راه تقیه پیروان راهی اسبش دروغ نژادش مصلحت رنگش عموم افسارش؟ سکوت و تا جان در بدن داریم همچنان خواهیم ماند هممون مجبوریم ....

zobshode.blogfa.com