شارژ ایرانسل

فال حافظ


پنجشنبه ٩ آذر ۱۳٩۱
ن : م.رجبی

چرا حسین حجش را ناتمام گذاشت؟

کلمات کلیدی :امام حسین، علی شریعتی

«داستان امام حسین ( ع ) را شنیده اید که وارد مکه می شود ، و مردم مشغول طوافند، مشغول قربانی اند، مشغول انجام فرائض ابراهیمی اند، مشغول لبیک گفتن به دعوت خداوندی اند، اما حسین در وسط... اعمال را ناتمام می گذارد و ندا می دهد: ای کسانی که طواف خانه می کنید و قربانی می کنید و به عرفات می روید و در مشعر می خوابید و در منی، رمی جمره می کنید، و مقدس ترین عمل مذهبی تان را انجام می دهید، من بیرون می آیم، هرکس مرگ را می پذیرد با من بیرون بیاید... من این اعمال را تمام نمی کنم!

افسوس چقدر؟!... وقتی که عالی ترین معانی دست آدم هایی که شایستگی داشتنش را ندارند می افتد به چه صورتی مسخ می شود! من اصلا نمی توانم این را بپذیرم که گاه می شنوم امام حسین ( ع ) برای حرمت خانه از مکه در وسط اعمال بیرون آمد! مگر امام حسین به خانه می خواهد بی حرمتی بکند؟! اگر جاسوس های یزید می خواستند امام حسین را بکشند و بی حرمتی می شد، این به ضرر یزید بود٬ نه به ضرر کسی که قربانی جنایت شده، بنابر این امام حسین آمده بیرون و خودش و همه ی خانواده اش را به اسارت و کشتار کشانده تا دست یزید به خون آلوده نشود؟ در مسجد الحرام؟ این چه جور تجزیه و تحلیل مساله است؟ اگر معنی دیگری نباشد، امام حسین موظف است اعمال حجش را از نظر مذهبی تمام بکند، حجش را می شکند برای اینکه یزید دست به آلودگی نزند؟! برای اینکه یزید با ریختن خون در مسجد الحرام ننگین نشود؟! این چه جور تجزیه و تحلیل مساله است؟ آخر این چه فایده ای دارد؟ یعنی کمک کردن به یزید؟! هم از نظر سیاسی و هم از نظر آخرتی؟ به چه قیمت؟ آدم خودش را برهاند و به دام دشمن بیندازد برای اینکه دشمن ناچار نشود که او را در جایی بکشد که به ضرر دشمن تمام می شود. این چه نوع درسی است ؟ امام حسین می خواهد نشان دهد که در عین حال که کعبه محور همه ی ادیان به حق است و یادبود آغاز و انجام این نهضت بزرگ است و سنگ زیر بنای اسلام است، مجموعه ی این اعمال گر چه یاد آور مجموعه ی اعمال ابراهیم و هاجر و اسماعیل است، اما مجموعه ی این اعمال و این وظیفه و رسالت، اگر در جامعه ای انجام شود که جهت نداشته باشد، به وسیله ی کسانی انجام شود که رمز و مقصود و معنای حقیقی این اعمال را درک نمی کنند فاقد ارزش است، و برای همین هم هست که تا چنین شرایطی است، من به این اعمال ادامه نمی دهم، که وظیفه ی فوری تر و حیاتی دارم، وظیفه ای که حتی برای اعمال حج ام سه روز به تاخیر نمی توانم انداخت، چرا ؟ این اعتقاد شیعه چقدر پر معنی است، نه تنها در اسلام، در علم، علم جامعه شناسی، علم اجتماع! که در جامعه ای اگر امامت درست نباشد، همه ی اعمال نادرست است، امامت ملاک قبول همه ی عبادات است، چقدر عملی است این حرف! چرا؟ برای اینکه اگر جامعه رهبری درست نداشته باشد ، اگر به راه خودش نرود، دور هم نشسته باشد، همه ی اعمالش بی ثمر است، نه تنها بی ثمر است بلکه به زیان خود عبادت و انسان و دین است.»

 

میعاد با ابراهیم، مجموعه سخنرانی های دکتر شریعتی پیرامون حج، صفحه ی 107



 

مجله