شارژ ایرانسل

فال حافظ


سه‌شنبه ٢۳ اسفند ۱۳٩٠
ن : م.رجبی

بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

کلمات کلیدی :

ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من

جنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم

حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است

بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

 

پ. ن. هنوز هم بدجور روی اعصاب است. آدم با یک چنین تیر و یک چنین طنابی، برود به جنگ دل مجروح. چه قدر لطیف است و چه قدر عمیق. اولا که باید با دل مجروح جنگ کرد. نباید به حال خودش گذاشت. نباید گذاشت تا روز به روز مجروح تر و بیمارتر و پژمرده تر شود. باید به کارش کشید. باید به حالش آورد.

اما با چه؟ با دعوا و کتک کاری و به زور. نخیر. با تیری که از غمزه نگاه یار است و طنابی که زیبایی و بلندی و لطافت زلف یار است. تا اینچنین، بانداژی از لطافت و مهربانی درست کنیم و روی دلمان که مجروح هست بگذاریم، تا مداوا شود و مداوا کند.

و دیگر اینکه، دنیا را همین یک روز و دو روز نبینیم و خودمان را ساکنش. ببینیم که دارد می گذرد، و برویم خاطر خودمان را خوش کنیم! خاطر خودمان را خوش کنیم. با چی؟ شاید بشود با خیلی چیزها خوش کرد، ولی همین جناب حافظمان می گوید با دوست داشتن و عشق. و الهی قمشه ای هم می گوید دوست بدارید، و عاشق باشید، حتی اگر عشق به یک گیاه و یک حیوان باشد (عشق به انسان که جای خود را دارد.) کم کم آن عشقتان پا می گیرد و رشد می کند (چون معنای عشق همین است) و می رسید به عشق آن کسی که تنها سزاوار عشق و دوستی است.

 

و ما حافظ را گذاشته ایم بالای طاقچه، یا توی کتابخانه، و خاک است که روی آن را گرفته. مثل قرآن، و مثل "کتاب دل" خودمان.



 

مجله